All posts by antieksousiastiko-steki-iatrikis

Ασφυκτιώντας σε ένα βούρκο γιατρών

Με αφορμή την παρουσία χρυσαυγιτών στον ιατρικό σύλλογο, δημιουργείται μιας πρώτης τάξης ευκαιρία να κυκλοφορήσει από το σύνολο των πολιτικών χώρων ένας safe και ακίνδυνος αντιφασιστικός λόγος, που θα ξεπλύνει την ιατρική ταυτότητα, βλέποντας τον φασισμό να έρχεται από κάπου μακριά και πάντα με συντεχνιακό βλέμμα έξω από την “ιατρική μας καθημερινότητα”. Ως συλλογικότητα που επιθυμεί να έρθει σε ρήξη με την υγεία που αναβλύζει η σχολή, κάναμε διαλογή κάποιων σημείων που θέτουν σε ορατότητα τον καθημερινό, μοριακό φασισμό που αυτή αναπαράγει.

(Άλλωστε, ως αντιφασίστριες/στες με μνήμη, δεν ξεχνάμε ότι το επάγγελμα που έδωσε τα περισσότερα οργανωμένα μέλη στοNSDAP, το εθνικοσοσιαλιστικό γερμανικό κόμμα, ήταν αυτό της ιατρικής, με το υγειονομικό προσωπικό ως επιστημονικο-τεχνική πρωτοπορία να εξοπλίζει τη ναζιστική ευγονική με τα εργαλεία της ευθανασίας των διανοητικά αναπήρων, των υποχρεωτικών στειρώσεων και της επιμέλειας της φυλετικής υγιεινής. Το Άουσβιτς, ως κορύφωση της κάθαρσης του γερμανικού λαού από τους μολυσματικούς μη-κανονικούς του, δεν θα μπορούσε να γίνει πραγματικότητα χωρίς την πολύπλευρη συμβολή της ιατρικής τεχνογνωσίας.)

To the points: Θέτοντας την ιατρική κουλτούρα και δεοντολογία σε αντιφασιστική κριτική

  • Σε νοηματικό επίπεδο, η ιατρική κοινότητα στη βάση της συναδελφικής αλληλεγγύης τρέφει την κουλτούρα της συμβολικής ανωτερότητάς της, μέσω της ρατσιστικής υποτίμησης όσων κατασκευάζει ως γνωσιακά κατώτερους στον ευρύτερο υγειονομικό κλάδο (φαρμακοποιούς, οδοντιάτρους, νοσηλευτικό προσωπικό, κτηνιάτρους κλπ), αλλά και αυτών που στελεχώνουν τον πάτο της εργασιακής ιεραρχίας εκτελώντας χειρωνακτικές εργασίες (καθαρίστριες, τραυματιοφορείς). Η ίδια αναπαράγει στα νοσοκομεία και στις κλινικές μια ιεραρχία στρατώνα, και διαπαιδαγωγεί με βάση τις αξίες της πειθαρχικής υπακοής στην εξουσία/αυθεντία των εκάστοτε ανωτέρων (ειδικευόμενοι, αναπληρωτές, διευθυντές κλπ).
  • Η θεραπευτική τεχνική ως δραστηριότητα κανονικοποίησης, συγκροτεί μια πρακτική που θέτει τα όρια του κανονικού. Το ιατρικό βλέμμα και ο ψυχιατρικός λόγος επιτηρούν τα σώματα και τις συμπεριφορές, τα κατανέμουν στο δίπολο υγιής/ασθενής, διατηρούν το προνόμιο της ιδρυματοποίησής τους και του εγκλεισμού τους σε άσυλα.
  • Πάνω στην ιατρική αφήγηση και κατασκευή των ανώτερων, κανονικών σωμάτων θεμελιώθηκε η ρατσιστική ιεραρχία των φυλών την εποχή της δυτικής αποικιοκρατίας, που επενδύει και σήμερα τις εκάστοτε ιμπεριαλιστικές τακτικές. Το καθεστώς αλήθειας του φυλετισμού, δηλαδή η υπεροχή των λευκών, ευρωπαικών πληθυσμών έναντι των “βαρβαρικών, πρωτόγονων φυλών” άντλησε ιδέες και πρακτικές από το ιατρολογικό οπλοστάσιο (π.χ. η ανατομία κλήθηκε να προσφέρει τεκμήρια κατωτερότητας εξετάζοντας και συγκρίνοντας το μέγεθος του κρανίου μεταξύ ευρωπαίων και ιθαγενών, ώστε να αποδεχθεί η διαφορά εγκεφάλου/νοημοσύνης ανάμεσα στους δύο και να επενδυθούν επιστημονικά οι τεχνικές εξόντωσής τους).
  • Η ιατρική κουλτούρα αναπαράγει στο εσωτερικό της τους μύθους της αρτιμέλειας και του δυνατού, καθαρού οργανισμού. Η στοχευμένη φετιχοποίηση της ιατρικής μέριμνας του ατομικού ή κοινωνικού σώματος, την συγκροτεί σε “δύναμη καταστολής” όταν καλείται να διαφυλάξει τη λαϊκή υγιεινή από τη μολυσματικότητα όσων κάνουν χρήση ψυχοτρόπων, των οροθετικών, τωνsex-workers και των πολυεθνικών μεταναστών.
  • Ο ιατρικό-δικαστικός λόγος κατέχει την εξουσία να αποφασίζει για το φύλο τωνintersex/ερμαφρόδιτων ατόμων επιβάλλοντάς στα σώματά τους να ακολουθήσουν ένα από τα δύο φύλα και εμφυλοποιώντας τα στο δίπολο άντρας-γυναίκα που ορίζεται ως πρότυπο της σεξουαλικής υγείας. Είναι ακριβώς ο ιατρικός λόγος που κατασκεύασε την κατηγορία του βιολογικού φύλου, όρισε τον κανονικό άντρα/την κανονική γυναίκα με ανατομικό τρόπο, ανάλογα με τα όργανα αναπαραγωγής, και ονόμασε ως υγιή την επιθυμία/έλξη για το αντίθετο φύλο στο υπόδειγμα της ετεροκανονικότητας. Αυτός δημιούργησε αυτά τα ασφυκτικά κανονιστικά πρότυπα στα οποία όποιος δεν συμμορφώνεται, υφίσταται κυρώσεις. Κατ” αυτόν τον τρόπο τα trans άτομα παθολογικοποιούνται και υποβάλλονται σε υποχρεωτική στείρωση για να αναγνωριστεί το φύλο τους. Ενώ τα genderqueer ατόμα, αυτ@ που δεν αυτοπροσιορίζονται ούτε ως γυναίκες ούτε ως άντρες όχι μόνο παθολογικοποιούνται αλλά διαγράφονται εντελώς, καθώς δεν αναγνωρίζεται καμιά υπόσταση στη ταυτότητα τους.
  • Αντίστοιχα διαπλέκεται με τον κρατικό λόγο στην υπονόμευση της αυτοδιάθεσης του γυναικείου σώματος. Καταστέλλει το δικαίωμα όσων γυναικών επιθυμούν να υποβληθούν σε έκτρωση, ώστε να αποφύγουν μια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη, θέτοντάς τες σε ανεπιθύμητες κυοφορίες που τις εξαναγκάζουν στο ρόλο της μητρότητας και της διαφύλαξης της αναπαραγωγής του μελλοντικού πληθυσμού του έθνους και των εργατικών δυνάμεων της οικονομίας. Άλλωστε σύμπτωμα της σύμφυσης του κυρίαρχου ιατρικού λόγου με τα εθνικά συμφέροντα, είναι η παροχή αντισυλληπτικών φαρμάκων και μεθόδων σε γυναίκες που ανήκουν σε εθνικές μειονότητες ώστε να περιοριστεί ο κίνδυνος του αφελληνισμού και η διασάλευση της ομοιογένειας του του ελληνικού κράτους από την αναπαραγωγή των εθνικά Άλλων που πραγατοποιείται εντός των συνόρων του.
  • Οι κώδικες και οι αξίες του πεδίου της βιο-ηθικής διατηρούν εξαναγκαστικά στη ζωή άτομα που έχουν εκφράσει την επιθυμία τους να μην λάβουν θεραπευτική αγωγή, διαιωνίζοντας μια ζωή που έχει γίνει γι’αυτά αφόρητη.
  • Η ιατρική τεχνική διαλέγεται με τις ανάγκες της συσσώρευσης και της οικονομίας. Σε καιρούς ανάπτυξης αναλαμβάνει την επιδιόρθωση των εργατικών δυνάμεων, την ενδυνάμωση της ποιότητας του οργανισμού και την μέριμνα για τις ικανότητές του ώστε να καταστεί παραγωγικό σώμα ικανό προς αποδοτική εργασία. Σε περιόδους κρίσης και αναδιάρθωσης του κεφαλαίου, όπου η οικονομία αποβάλλει τμήματα πληθυσμού ως υπεράριθμα, η επίθεση στον μισθό παράλληλα με την ιδιωτικοποίηση των υγειονομικών μονάδων, θέτουν τον τομέα της υγείας ως προνομιακό τόπο στον οποίο συντελείται η έμμεση εκκαθάριση όσων “πλεονάζουν” και δεν μπορούν να εξασφαλίσουν πρόσβαση σε έναminimumπερίθαλψης.

Ο ιατρικός λόγος ως επιστημονικό πεδίο είναι τόπος στον οποίο εκτυλίσσονται πολλαπλές στρατηγικές εξουσίας και αντίστασης. Γι’αυτό υπάρχει η δυνατότητα να αναδιαταχθεί, και να αποσυνδεθεί από τις παραπάνω κανονικότητες και σχέσεις εξουσίας ώστε να χρησιμοποιηθεί ως μέσο πολιτικής αμφισβήτησης. Χωρίς να αποσιωπούμε τις όποιες ριζοσπαστικές πρακτικές ταξικής αλληλεγγύης και ενδυνάμωσης των μειονοτικών ταυτοτήτων που παράγονται εντός της ιατρικής κοινότητας, δεν πρέπει να παραγνωρίσουμε το ότι η καταγωγή και η κυρίαρχη εκδοχή ακόμα σε μεγάλο βαθμό είναι αυτή που ανέφεραμε πιο πάνω.

Outro: Πού στοχεύουμε;

Το τσάκισμα οποιασδήποτε προσπάθειας των χρυσαυγιτών να γίνουν μια νόμιμη και αποδεκτή ορατότητα τίθεται ως πρωταρχικό καθήκον στην ατζέντα του αντιφασισμού. Τα προγράμματα αιμοδοσίας μόνο για Έλληνες, οι καθαρές φυλές, η αφήγηση περί υπέρτερων ελληνικών γονιδίων κλπ, συγκροτούν την πιο οξυμένη και βίαιη κωδικοποίηση του εθνορατσισμού της ελληνικής κοινωνίας και ως τέτοια πρέπει να αντιμετωπίζονται επιθετικά. Έξω λοιπόν οι φασίστες απ” τον ιατρικό σύλλογο και με θεσμικές αποφάσεις και με μαχητικό αντιφασισμό. Αλλά διώχνοντας τους φασίστες πρέπει να αυτοαμφισβητήσουμε ταυτόχρονα τις ρατσιστικές βάσεις πάνω στις οποίες έχει χτιστεί ο ιατρικός λόγος. Γιατί η σβάστικα είναι μόνο η ναζιστική κορυφή του παγόβουνου ενός πλέγματος σχέσεων γνώσης/εξουσίας, στις οποίες οι γιατροί ως ειδικοί επί του σώματος κατέχουν κεντρική θέση.

Η αντιφασιστική κριτική λοιπόν είναι ισχυρή εφόσον είναι συνολική, εφόσον στοχεύει στα πολλαπλά σημεία που τέμνουν την ιατρική ταυτότητα με σχέσεις εξουσίας. Η αφήγηση περί κάποιων γραφικών φασιστών που εισβάλλουν στην καθημερινότητά μας αορατοποιεί και συγκαλύπτει αυτό το γεγονός, ξεκόβωντας το πρόβλημα από τη ρίζα.

Και για το τέλος:

Συνάδελφοι…δεν είμαστε!!!

Συνέλευση Αναρχικών/Αντιεξουσιαστών Σχολών Υγείας

mail επικοινωνίας: aasxolwnygeias@espiv.net

A Brave New University

Το νέο ακαδημαϊκό έτος ξεκίνησε και βρίσκουμε σε πλήρη εξέλιξη τις προσπάθειες για αναδιάρθρωση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, που πρόκειται να φέρουν την «εξυγίανση και αναβάθμιση» του πανεπιστημίου.

Έτσι τουλάχιστον περιγράφεται από τους κρατούντες η εξάπλωση στο πανεπιστήμιο της ανέχειας, των ταξικών φραγμών και της κοινωνικής καταστολής που επιφυλάσσεται για όλη την κοινωνία. Στην τριτοβάθμια, αυτά έρχονται με τη μορφή των «νέων οργανισμών», των διαγραφών, των απολύσεων προσωπικού και της αστυνόμευσης δημόσιων χώρων.

  • Σχέδιο Νέου οργανισμού και διαγραφές

Αυτήν την περίοδο έρχεται στο προσκήνιο η εφαρμογή των νέων οργανισμών, που θα είναι το καταστατικό λειτουργίας του κάθε πανεπιστημίου και θα βρίσκονται σε συμφωνία με το νόμο Διαμαντοπούλου. Οι οργανισμοί αυτοί θα αποτελέσουν ουσιαστικά το όχημα για την αποτελεσματικότερη εφαρμογή των αλλαγών που προωθούνται επιτακτικά την τελευταία τριετία (διευκρινιστικά: «οργανισμός» καλείται το καταστατικό λειτουργίας ενός πανεπιστημιακού ιδρύματος, π.χ. του ΕΚΠΑ, ενώ «εσωτερικός κανονισμός» είναι το καταστατικό λειτουργίας κάποιου επιμέρους τμήματος/σχολής, π.χ. της Ιατρικής).

Αφορμή για την εσπευσμένη σύνταξη νέων οργανισμών ήταν η υποτιθέμενη «αναγκαιότητα» για άμεση διαγραφή χιλιάδων «αιώνιων» φοιτητών.Έτσι, οι φοιτητές που είχαν υπερβεί το όριο σπουδών τους μονοπώλησαν το ενδιαφέρον των ΜΜΕ για πολλούς μήνες ενσαρκώνοντας τον αποδιοπομπαίο τράγο που ευθυνόταν για την κατάσταση του ελληνικού πανεπιστημίου, και χρησίμευσαν στην ενίσχυση του απαραίτητου κοινωνικού αυτοματισμού της περιόδου. Όλα αυτά, με το πρόσχημα του δημοσιονομικού εξορθολογισμού, χωρίς όμως να βρεθεί κάποιος να μας εξηγήσει πως οι «αιώνιοι» επιβαρύνουν οικονομικά το κράτος, δεδομένου ότι δεν δικαιούνται καμία φοιτητική παροχή βάση της ισχύουσας νομοθεσίας (πάσο, σίτιση-στέγαση, συγγράμματα κλπ).Ταυτόχρονα, ο περιορισμός του ν+2 ως χρονικό όριο απόκτησης πτυχίου τίθεται πλέον κανονικά σε ισχύ. Με αυτόν τον τρόπο χιλιάδες φοιτητές που θέλουν να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους χάνουν αυτό το δικαίωμα, ενώ όλοι οι υπόλοιποι πρέπει να σπουδάζουν με το άγχος πιθανής διαγραφής.

Στο ΕΚΠΑ, το προσχέδιο οργανισμού ψηφίστηκε κεκλεισμένων των θυρών πέρυσι τον Μάιο. Με μια ανάγνωση του προσχεδίου σταχυολογούμε αρχικά τα εξής:πειθαρχικές ποινές για τους φοιτητές με αόριστη περιγραφή των «παραπτωμάτων» που τις επισύρουν (μέρος έβδομο, κεφάλαιο ΙΔ, άρθρο 65 παρ. 1, 2-άρθρο 66, παρ. 2), θέσπιση προγραμμάτων σπουδών με αλυσίδες μαθημάτων και πιστωτικές μονάδες (μέρος τέταρτο, κεφάλαιο ΣΤ, άρθρο 21, παρ. 1) μαζί με αξιολόγηση καθ’όλη τη διάρκεια του εξαμήνου (μέρος τέταρτο, κεφάλαιο ΣΤ, άρθρο 25, παρ. 2), και αντικατάσταση των έντυπων συγγραμμάτων με ηλεκτρονικά τα οποία θα καλύπτουν «όλη ή μέρος» της ύλης.

Επιπλέον, προβλέπονται διατάξεις που θα επιτείνουν τη μετακύλιση του κόστους φοίτησης στους φοιτητές και την παρουσία της «ιδιωτικής πρωτοβουλίας» βλ. επιχειρήσεων στις σχολές (μέρος τρίτο, κεφάλαιο Δ, άρθρο 10, παρ. 1). Συγκεκριμένα, προβλέπεται όχι μόνο επιβολή διδάκτρων στους μεταπτυχιακούς (μέρος πέμπτο, κεφάλαιο Ζ, άρθρο 38, παρ. 1ιθ) όπως γινόταν εδώ και χρόνια στο ΕΚΠΑ, αλλά και αμισθί εργασία φοιτητών με αντάλλαγμα τη δυνατότητα σπουδών (εξωραϊσμένη με την ονομασία «ανταποδοτική φοιτητική υποτροφία») (μέρος ένατο, κεφάλαιο ΙΖ, άρθρο 96, παρ. 1). Ακόμη υπάρχει διάταξη για συμμετοχή σε «τεχνοβλαστούς» ή spin-offs, δηλαδή εταιρίες που αξιοποιούν οικονομικά τις καινοτομίες που παράγονται από την έρευνα του πανεπιστημίου (μέρος τρίτο, κεφάλαιο Δ, άρθρο 15).*

  • Απολύσεις, ενοικιάσεις (…και κάποιες προσλήψεις) προσωπικού

Η αναδιάρθρωση του πανεπιστημίου πατάει φυσικά και πάνω στους εργαζόμενους. Έχουμε καταλάβει καλά πλέον πως «εξυγίανση» για το κράτος και την αγορά, ειδικά σε καιρό καπιταλιστικής κρίσης, σημαίνει απολύσεις και υποτίμηση της εργασίας με συρρίκνωση μισθών και διεύρυνση των ελαστικών σχέσεων εργασίας.

Η προηγούμενη χρονιά σημαδεύτηκε από τη διαθεσιμότητα/απόλυση μεγάλου μέρους των διοικητικών υπαλλήλων, με τους εργαζόμενους να απαντάνε με πολύμηνη απεργία. Πλέον, με περίπου 400 άτομα από το διοικητικό προσωπικό του ΕΚΠΑ σε διαθεσιμότητα, η γραμματειακή υποστήριξη υπολειτουργεί και, κατά περίπτωση, λειτουργεί εξαιτίας της «εθελοντικής» εργασίας διαθέσιμων διοικητικών υπαλλήλων.

Παράλληλα, αυτή τη στιγμή στο ΕΚΠΑ δε λειτουργούν συνεργεία καθαρισμού καθώς έχει απολυθεί το προσωπικό που δούλευε με το αισχρό καθεστώς της υπενοικίασης από εργολάβο (ίδιο καθεστώς που δούλευε και η Κ. Κούνεβα). Στο προσχέδιο οργανισμού, το αίσχος των εργολαβιών παγιώνεται καθώς υπάρχει ξεχωριστή αναφορά για τη δυνατότητα ανάθεσης υπηρεσιών σε τρίτους υπό το πρίσμα της ελαχιστοποίησης του κόστους εργασίας.

Όμως, μέσα στο γενικότερο κλίμα των περικοπών και απολύσεων, φαίνεται πως υπάρχει ένας κλάδος που θεωρείται τόσο απαραίτητος για την λειτουργία του πανεπιστημίου, ώστε προσελήφθη προσωπικό, το οποίο και βρήκαμε ήδη από την πρώτη μέρα στα πόστα τους. Μιλάμε φυσικά για την παρουσία Security στο ΕΚΠΑ, που αντικατέστησε τους απολυμένους φύλακες και θυρωρούς. Η πάταξη της «ανομίας» εντός των πανεπιστημίων ήταν, εξάλλου, και μέσα στις προεκλογικές δεσμεύσεις του νεοεκλεγέντα πρύτανη, Θ. Φορτσάκη. Ο ίδιος, μάλιστα, στην πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη που έδωσε στο Συμβούλιο Ιδρύματος του ΕΚΠΑ (θα τη βρείτε στο επίσημο site του Συμβουλίου Ιδρύματος, στα “πρακτικά 3ης/4ης Ιουλίου 2014”), δαβεβαίωσε ουσιαστικά την πλήρη σύμπλευση και υποταγή του στο Συμβούλιο και το ξερίζωμα απ’το ΕΚΠΑ κάθε παραφωνίας που σπιλώνει την εικόνα ενός σύγχρονου, πλήρως εντατικοποιημένου, μονοδιάστατου, «εξημερωμένου» πανεπιστημιακού χώρου.

  • Μια κριτική ανάγνωση της επιχειρούμενης αναδιάρθρωσης έξω από αυταπάτες

Σε αντίθεση με μια δημοφιλή εξ’ αριστερών (αλλά και πρυτανικών αρχών) ρητορική περί πανεπιστημίου, που το παρουσιάζει σαν ένα ναό γνώσης και ελεύθερης διακίνησης ιδεών, εμείς βλέπουμε το πανεπιστήμιο δομικά σαν αυτό που είναι: εργοστάσιο παραγωγής νέουεξιδεικευμένου εργατικού δυναμικού και παράλληλα ιδεολογικός μηχανισμός του κράτους. Υπό αυτό το πρίσμα, η αναδιάρθρωση που επιχειρείται δεν αλλοιώνει τον χαρακτήρα του πανεπιστημίου, αλλά αντίθετα εντείνει περαιτέρω αυτές του τις λειτουργίες.

Οι διαγραφές των αιωνίων και η εφαρμογή του ορίου ν+2 πλήττουν κατεξοχήν τους φτωχότερους φοιτητές που αναγκάζονται να δουλέψουν παράλληλα με τις σπουδές τους, και σε συνδυασμό με τις μειωμένες φοιτητικές παροχές στέγασης και σίτισης, οξύνουν τους ταξικούς φραγμούς στην τριτοβάθμια.

Ωστόσο, το γεγονός πως οι σφοδρότερα πληττόμενοι από την εντατικοποίηση είναι όσοι αναγκάζονται να συνεισφέρουν στα έσοδα της οικογένειας, δε σημαίνει πως θα χαρίσουμε σε κυβέρνηση και πρυτάνεις απολογίες εργατικότητας και έντιμου βίου που θα μας απαλλάξουν από το «θανάσιμο αμάρτημα» της τεμπελιάς. Είναι δικαίωμά μας να προσαρμόζουμε τις σπουδές μας σύμφωνα με τις επιθυμίες μας.

Εξάλλου, το όριο του ν+2, στοχεύει και στην πειθάρχηση των φοιτητών, υπό το άγχος ενδεχόμενης διαγραφής. Συμμετοχή σε διεκδικήσεις τρώει χρόνο από το διάβασμα αλλά και επισύρει πειθαρχικές ποινές. Σε αυτό το πλαίσιο, η αστυνόμευση των χώρων του πανεπιστημίου θέλει να σιγουρέψει πως ο φοιτητής, αφήνοντας το σχολείο, θα εισέρχεται σε ένα εξίσου επιβλεπόμενο στείρο περιβάλλον για να βγει μετέπειτα ο πειθαρχημένος εργαζόμενος που χρειάζεται το κεφάλαιο. Ταυτόχρονα, θέλει να εξασφαλίσει την διάλυση του κεκτημένου να αντιμετωπίζονται οι χώροι του πανεπιστημίου σαν κοινωνικοί χώροι, με στέγαση ως τώρα εκατοντάδων συνελεύσεων και κινηματικών εγχειρημάτων.

Η άλλη όψη της αναδιάρθρωσης της τριτοβάθμιας είναιη αυτοχρηματοδότηση του πανεπιστημίου που αναδύεται ως αναγκαία εξαιτίας της ελαχιστοποίησης της κρατικής συμμετοχής στον προϋπολογισμό των ιδρυμάτων. Αυτό σημαίνει δύο πράγματα: Πρώτον, ότι πλέον η σύνδεση του πανεπιστημίου με το κεφάλαιο θα παρουσιάζεται περίπου σαν σανίδα σωτηρίας και αναγκαίο μέτρο και, δεύτερον, πως οι σχέσεις εργασίας μέσα στο πανεπιστήμιο θα ακολουθήσουν την εξευτελιστική τάση του υπόλοιπου δημόσιου και ιδιωτικού τομέα.

Πράγματι, έχουμε κάθε λόγο να πιθανολογούμε πως η διαθεσιμότητα των διοικητικών υπαλλήλων δεν γίνεται λόγω περίσσειας προσωπικού, αλλά για να προωθηθεί και εντός του πανεπιστημίου η κινεζοποίηση των εργαζομένων. Αυτό είναι φανερό από το ότι η καρατόμηση τόσο μεγάλης μερίδας προσωπικού δεν μπορεί να γίνει ανεκτή από τα ιδρύματα καθώς επηρεάζει ουσιαστικά τη λειτουργία τους. Έτσι, σε δεύτερο χρόνο το πανεπιστήμιο θα «αναγκαστεί» να προσλάβει εκ νέου προσωπικό, με δυσμενέστερες συνθήκες αυτή τη φορά, ή ακόμη να στελεχώσει τα γραφεία του με άμισθους μεταπτυχιακούς φοιτητές. Παρόμοια παραδείγματα υπάρχουν άλλωστε από την δευτεροβάθμια αλλά και τα ιατρεία του πρώην ΙΚΑ/νυν ΠΕΔΥ.

Από τα παραπάνω γίνεται σαφές πως η αναδιάρθρωση της τριτοβάθμιας δεν οφείλεται σε κάποιο ιδιαίτερο μένος της κυβέρνησης εναντίον των πανεπιστήμιων, αλλά εντάσσεται στην όξυνση της επίθεσης που δεχόμαστε από το κεφάλαιο στην προσπάθεια διαχείρισης της καπιταλιστικής κρίσης της εποχής, και που αντανακλάται σε κάθε έκφανση της οικονομικής και κοινωνικής ζωής. Το κράτος, σαν εργαλείο του κεφαλαίου, θα προσπαθήσει να εξυπηρετήσει αυτόν το σκοπό με κάθε νομοθέτημα που μπορεί να περάσει, και θα το εφαρμόσει με τρομοκρατία, όπως έχει κάνει τόσο καιρό που μετράμε ξύλο, συλληψεις και διώξεις.

*Όλες οι παραπομπές σε αποσπάσματα του Οργανισμού είναι απ’το «Τελικό Προσχέδιο Εσωτερικού Κανονισμού» που ψήφισε η Σύγκλητος και βρίσκεται αναρτημένο στο site του ΕΚΠΑ.

Υπό αυτή την έννοια, είναι ταξικό μας καθήκον να εμποδίσουμε τα σχέδια του κεφαλαίου στην αναδιάρθρωση της τριτοβάθμιας, όχι σαν υπεράσπιση ενός δήθεν άγιου και ουδέτερου πανεπιστημίου, αλλά σε υπεράσπιση των συμφερόντων μας που πλήττονται, και σε αλληλεγγύη με την υπόλοιπη κοινωνία. Γι’ αυτόν το σκοπό, είναι απαραίτητος ο αγώνας έξω από συντεχνιακές λογικές και χωρίς αυταπάτες περί πανεπιστημίου και κοινωνικού του προσώπου εντός ενός καπιταλιστικού συστήματος. Τώρα είναι η ώρα να εγκαταλείψουμε την ανάθεση της αντίστασης σε ειδικούς φωστήρες και να αυτοοργανωθούμε στη βάση των κοινών μας συμφερόντων, φοιτητές και εργαζόμενοι εντός και εκτός πανεπιστημίου.
Αναρχικοί/αντιεξουσιαστές σχολών υγείας
aasxolwnygeias@espiv.net

Φάτε σκατά, κερνάνε οι παρατάξεις

Κέρασμα καφέ και πολιτικής προπαγάνδας, γλείψιμο, δωρεάν σημειώσεις, καιροσκοπικές σχέσεις και ατομικό καβάτζωμα. Η κυνηγετική περίοδος των εν δυνάμει ψηφοφόρων, που ονομάζεται φοιτητικές εκλογές ξεκίνησε. Για το σύνολο των φοιτητικών παρατάξεων και την κυρίαρχη ιδεολογία/λογική οι εκλογές αυτές αποτελούν την αποθέωση της δημοκρατίας και την πραγμάτωση της ατομικής ελευθερίας.

Η πραγματικότητα για εμάς είναι διαφορετική. Βλέπουμε τις εκλογές ως θεσμό που καλλιεργεί  την ψευδαίσθηση ότι “εκπληρώσαμε το πολιτικό μας καθήκον” ψηφίζοντας και ως μια διαδικασία στην οποία μεταφέρουμε και αναθέτουμε τη συλλογική μας δύναμη σε ”φωτισμένες” πρωτοπορίες ειδικών που θα αναλάβουν να επιλύσουν τα προβλήματα και να εκπληρώσουν τις ανάγκες-επθυμίες μας. Κάποιοι θα επιλέξουν στη βάση του ψευδο-διλήμματος “να μην βγει πρώτη δύναμη η ΔΑΠ/Νέα Προοπτική/ΠΑΣΠ” ή θα ψηφίσουν την αριστερά ως “το λιγότερο κακό”, άλλοι θα στηρίξουν τους φίλους τους, ή θα πουν “γνωρίζω πως οι εκλογές δεν αλλάζουν κάτι, ψηφίζω απλά για να ψηφίσω”. Για όποιο λόγο όμως τελικά και να ψηφίζει κανείς, συμμετέχοντας στη διαδικασία τη νομιμοποιεί συνειδησιακά, πείθει τον εαυτό του και τους γύρω του για την “αναγκαιότητα των εκλογών”. Των εκλογών που δρουν ως κινηματική εκτόνωση και  αναδεικνύουν τους φοιτητοπατέρες του σήμερα, αυτούς που θα στελεχώσουν και τους κομματικούς/κρατικούς μηχανισμούς του αύριο.

Η δική μας Αντιπρόταση λέει πως η κατάκτηση των ελευθεριών δεν γίνεται μέσω εκλογών και αντιπροσώπων, αλλά με τη δημιουργία δομών τέτοιων όπου ο καθένας ισότιμα και αντιιεραρχικά θα καταθέτει τη γνώμη του και θα συνδιαμορφώνει άμεσα τις συλλογικές αποφάσεις και τα πολιτικά δρώμενα. Το ζητούμενο είναι η συλλογικότητα σε κάθε έκφανση της κοινωνικής ζωής, η άμεση συμμετοχή όλων στην δημιουργία της καθημερινότητάς τους μέσα από συνελεύσεις σχολών, και γειτονιών, που θα παρεμβαίνουν χωρίς διαμεσολαβητές. Με βασικό μας ζητούμενο την ελευθερία, δεν αποδεχόμαστε τον φετιχισμό της πλειοψηφίας η οποία ιστορικά έχει χρησιμοποιηθεί για να παραγκωνίσει μέχρι και να εξοντώσει διάφορες μειοψηφίες. Το να χτίζεις από κάτω σημαίνει να έχεις συνείδηση της ελευθερίας σου αλλά και των ευθυνών που αυτή συνεπάγεται προς τον εαυτό σου και προς τους γύρω σου. Το πρόταγμα της αυτοοργάνωσης περιέχει εν τέλει το θράσος να πάρεις πίσω ό,τι σου ανήκει – την ευθύνη της ζωής σου – και όχι να την παραδώσεις στα χέρια του κάθε καλοθελητή/νταβατζή των αναγκών σου.

 

Μέχρι την κοινωνική επανάσταση και την ολική απελευθέρωση

Συνέλευση Αναρχικών/Αντιεξουσιαστών Σχολών Υγείας

Τα σύνορα είναι χαρακιές στο σώμα του πλανήτη

– Η συνοριογραμμή ως (μια ακόμα) εμπόλεμη ζώνη

“Φύλαξη των συνόρων δεν μπορεί να υφίσταται, εάν δεν υπάρχουν απώλειες. Και για να γίνω κατανοητός, εάν δεν υπάρχουν νεκροί, η φύλαξη των συνόρων θέλει νεκρούς”-Θ.Πλεύρης

“Πρέπει να τους κάνουμε το βίο αβίωτο, δηλαδή να ξέρει ο άλλος ότι όταν θα έρθει στη χώρα αυτή θα καθίσει μέσα, αλλιώς δεν κάνουμε τίποτα, αποτελούμε το καλύτερο τόπο προσέλκυσης μεταναστών”-Ν.Παπαγιαννόπουλος, αρχηγός Ελληνικής Αστυνομίας

Φαρμακονήσι,20/1/14: Δώδεκα νεκροί μετανάστες από Αφγανιστάν και Συρία.

Σάμος,5/5/14: Τουλάχιστον 22 νεκροί μετανάστες από Συρία και Σομαλία.

Κρίκοι σε μια αλυσίδα “μεμονωμένων περιστατικών”, συγκροτούν αυτό που ονομάζεται μεταναστευτική πολιτική στα σύνορα ή αλλιως ελληνική φιλοξενία. Αυτό που συντελείται ουσιαστικά είναι ένας διάχυτος πόλεμος πολλαπλών μετώπων. Το πρώτο από αυτά αφορά του τόπους καταγωγής των μεταναστών, στους οποίους τα δυτικά κράτη εμπλεκόνται με πολεμικές-στρατιωτικές επιχειρήσεις, δημιουργώντας ροές μεταναστών που προσπαθούν να απομακρυνθούν από τις χώρες τους. Η μεταναστευτική αυτή κίνηση βρίσκει ως εμπόδιο στα σύνορα της Ευρώπης τους στρατούς των ίδιων δυτικών δυνάμεων. Πρόκειται για το δεύτερο μέτωπο αυτή την φορά μετατοπιζόμενο από τις χώρες της Αφρικής και της Ασίας στα σύνορα του δυτικού κόσμου. Εδώ εκτυλίσσεται η δεύτερη φάση του ταξικού πολέμου, ανώνυμη και βουβή που δεν αφήνει πίσω της ίχνη, εκτός και αν κάποιο σώμα ξεβραστεί στην ακτή. Και πρόκειται για πόλεμο χωρίς ίχνος υπερβολής. Αυτό αποδεικνύουν οι εκτιμήσεις περί 18.000 μεταναστών που πέθαναν προσπαθώντας να προσεγγίσουν την Ευρώπητην τελευταία δεκαετία, καθιστώντας τη Μεσόγειο, έτσι, ένα ιδιότυπο “πλωτό νεκροταφείο”.

Το ελληνικό κράτος, λόγω της ιδιαίτερης γεωπολιτικής του θέσης αναλαμβάνει την υπεράσπιση του ευρωπαϊκού πολιτισμού στο νοτιοανατολικό του άκρο από τις ορδές των “βαρβάρων”. Η διαχείριση του πολυεθνικού προλεταριάτου με αστυνομο-στρατιωτικούς όρους πρόκειται για μια μηχανή που δουλέυει ασταμάτητα. Διάχυτη, από τα συνοριοφυλάκια και τους λιμενόμπατσους στον Έβρο, εκτείνεται στις επιχειρήσεις-σκούπα στο κέντρο, τις συγκρούσεις των μεταναστών μικροπωλητών με τους μπάτσους έξω από την ΑΣΟΕΕ, μέχρι τους πυροβολισμούς στα χωράφια της Μανωλάδας. Πέρα από την επίσημη κρατική πολιτική, οι καθημερινοί μικρο-φασισμοί “αγανακτισμένων κατοίκων”, και οι τραμπουκισμοί από παρακρατικούς και φασίστες, συγκροτούν λίγα από τα θραύσματα της ζωής που βιώνουν οι μετανάστες και ονομάζεται ελληνική ρατσιστική καθημερινότητα.

Όσοι από τους προλετάριους αυτούς δεν μπορούν να αφομοιωθούν από τον ελληνικό καπιταλισμό, υποπίπτουν στην κατηγορία του πλεονάζοντος πληθυσμού. Άλλωστε τα ουρλιαχτά των media για ξέφραγο αμπέλι στα σύνορα και τους χιλιάδες λαθρομετανάστες ή η αριστερή πιο ήπια εκδοχή περί “μεταναστευτικού πρόβληματος” που χρίζει επίλυσης αποτελεί ένδειξη του γεγονότος ότι η ελληνική οικονομία έχει “μπουκώσει” και δεν μπορεί να αφομοιώσει/εκμεταλλευτεί κερδοφόρα αυτή τη είσοδο τζάμπα εργασίας. Η διαχείριση αυτού του πιο υποτιμημένου, πλεονάζοντος κομματιού γίνεται με όρους φυλάκισης σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Αυτή τη στιγμή λειτουργούν επίσημα σε ολόκληρη την επικράτεια πάνω από 20 “κέντρα φιλοξενίας”, καθιστώντας τον εγκλεισμό και τη στέρηση στοιχειωδών δικαιωμάτων από κατάσταση εξαίρεσης σε κανονικότητα.

– O προοδευτικός πατριωτισμός ως politically correct ρατσισμός

Tο αυτο-προσδιοριζόμενο ως “ανταγωνιστικό,ριζοσπαστικό κίνημα” περιστρέφεται γύρω απο την κυρίαρχη εθνική ταυτότητα και ρητορική. Aποτελούμενο από Έλληνες-απευθυνόμενο σε Έλληνες. Αυτό αποδεικνύουν οι χλιαρές ως ανύπαρκτες αντίδρασεις στο πογκρόμ που εξαπέλυσαν συντονισμένα Χρυσή Αυγή-αστυνομία το Μάιο του 2011, με αποτέλεσμα ένα νεκρό μετανάστη και 20 τραυματίες αλλά και το αναπάντητο του εγκλήματος στο Φαρμακονήσι και στη Σάμο. Το τελευταίο είχε και την ατυχία να πέσει πάνω σε φοιτητικές εκλογές. Ο tempora, o mores. Ο φοιτητικός συνδικαλισμός δεν στερούταν ποτέ κυνισμού. Όταν πάρ’αυτα καταφέρνει να ψελλίσει κάτι αυτό αφορά την Ευρώπη-φρούριο ή τη συνθήκη Δουβλίνο ΙΙ.Μεταθέτει, δηλαδή, μονοσήμαντα τις εγχώριες δολοφονίες του ελληνικού κράτους στο επίπεδο των ευρωπαικών πολιτικών. Άλλωστε, το υψηλό αντικείμενο του πόθου της αριστεράς είναι ο ελληνικός λαός και η πατρίδα. Αν η τελευταία δολοφονεί, οφείλεται στο ότι αναγκάζεται να εξυπηρετήσει ξένα συμφέροντα. De facto η Ελλάδα-θύμα δεν μπορεί παρά να είναι εξαρτημένη και υποχείριο των ρατσιστικών πολιτικών της Ε.Ε.

Από ότι όμως θυμόμαστε η αντιμετώπιση που είχαν τα πρώτα κύματα μεταναστών από την Αλβανία και το ανατολικό μπλοκ τη δεκαετία του ’90, πριν ο ελληνικός καπιταλισμός κάνει τη δική του έφοδο στον ουρανό της ευρωπαικής αρένας, δεν ήταν και η καλύτερη δυνατή. Αυτό το greek dream των 90′s περιελάμβανε την φιλιππινέζα υπηρέτρια, τον αλβανό κακοποιό, την ουκρανίδα πόρνη του επαρχιακού μπουρδέλου κλπ ως αναπόσπαστα κομμάτια της επιθυμίας κοινωνικής ανόδου του εγχώριου μικροαστισμού. Και για να μην πάρουμε μια γεύση από την καθαρά εγχώρια αντι-μεταναστευτική πολιτική παραθέτουμε το bonus ελληνικής φιλοξενίας με τον κώδικα “τακτικές επαναπροώθησης του ελληνικού λιμενικού”:

”Υπάρχουν πολλές μαρτυρίες επιζησάντων μεταναστών που φωτίζουν τη δολοφονική διαδικασία απώθησής τους στα ανοιχτά των διεθνών χωρικών υδάτων πριν τα ελληνικά σύνορα. Σε πολλές περιπτώσεις, τα τεράστια σε όγκο και ισχύ πλοία του ελληνικού ναυτικού κάνουν κύκλους γύρω τους προκαλώντας μεγάλα κύματα με αποτέλεσμα να αναποδογυρίζουν οι μικρές, κυρίως φουσκωτές, βάρκες στις οποίες επιβαίνουν. Σε άλλες περιπτώσεις τους ανεβάζουν στα πλοία, τους χτυπούν, τους υποβάλλουν σε εικονικές εκτελέσεις για να πάρουν μια “γεύση” του τι σημαίνει ελληνικός παράδεισος, τους αφαιρούν όλα τα προσωπικά είδη και τους πετούν στη θάλασσα χωρίς σωσίβια. Πολλές φορές τους ρυμουλκούν σε απομακρυσμένα νησιά τους αφαιρούν τη μηχανή από τη βάρκα, τα κουπιά και τα σωσίβια ή κάνουν τρύπες στα φουσκωτά, ώστε να μη μπορούν να επιστρέψουν και τους σπρώχνουν στα ανοιχτά, προς την άλλη μεριά των ελληνοτουρικών συνόρων” (απόσπασμα από το περιοδικό antifa community-ενάντια στην Ελλάδα φρούριο)

-Ending

Ο λόγος μας δεν παράγεται ως φιλανθρωπική υποκατάσταση αυτού των μεταναστών ή ως αναπαράσταση των βιωμάτων τους. Το πολυεθνικό προλεταριάτο άλλωστε δημιουργεί μόνο του ρωγμές και γραμμές φυγής από την καθημερινότητα του ελληνικού βούρκου. Αυτό αποδεικνύουν τα καμένα στρώματα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, οι κοινότητες και τα γκέτο που δημιουργούν στον ιστό της πόλης και η επακόλουθη εξέγερση στο στρατόπεδο συγκέντρωσης στην Αμυγδαλέζα που κατέληξε σε επιτυχή απόδραση 8 προλετάριων. Είναι αυτές οι επιθετικές ενέργειες που αποδομούν την εικόνα του μετανάστη-θύματος που χρίζει οίκτου και αναδεικνύουν μια άλλη φιγούρα, απειλητική για τον κόσμο της κυριαρχίας.

Υ.Γ. Αν διώξουμε 400.000 φασίστες, χωράνε άλλοι τόσοι μετανάστες.

Συνέλευση Αναρχικών/Αντιεξουσιαστών Σχολών Υγείας

mail επικοινωνίας:aasxolwnygeias@espiv.net